Een van de motieven in mijn werk is het portretteren van een mens – ik ervaar dat als een uitdaging en geschenk. Ik streef ernaar de volheid van het beleven zoals zich dat voordoet tijdens het schilderproces, sensueel én spiritueel, onbevangen én zelfbewust, genietend én kritisch, zodanig vorm te geven dat de toeschouwer deze kwaliteiten meebeleeft.

De tekeningen die hier getoond worden zijn deels op ouderwets faxpapier gemaakt, deels op gewoon pakpapier. Het eerste geeft mij de voldoening dat er iets nuttigs gedaan wordt met het papier dat anders weggegooid zou worden. Het tweede trok mij toentertijd aan vanwege de warme kleur – bovendien spelen de talloze kreukels en rimpels in het pakpapier een prachtige rol: ze verdiepen en geven leven aan degene die getekend is.

De tekeningen zijn ruwachtig gemaakt. Ze spelen met de vorm en inhoud. Het zijn geen schetsen voor een groter (verf) schilderij – ze zijn volledig op zichzelf. Niettemin zijn er (hier niet afgebeeld maar in het atelier te zien) een aantal grotere schilderijen, met olieverf of ei-tempera, die mij geïnspireerd hebben tot teksten. Ik beschrijf hier een van de schilderijen en geef daarna het verhaal dat er bij hoort. Het schilderij dat goed in de tijd past richting Kerstmis is het schilderij Alessandro (mixed media op doek, 80×90 cm.)

Het beeld dat we zien is dat van een gezicht, een gelaat, dat zich wendt naar mij. Het is een man, ergens uit de 15^e eeuw – hij is mooi aangekleed. Zijn ogen zijn onderzoekend maar blij verrast.

Alessandro

ontmoette ik op een marktplein in Verona.

Het was ergens in de 15° eeuw, begin januari.

Er werd een toneelvoorstelling gegeven van de huldiging door de drie magiers aan het Jezuskind.

In het open huis waren Jozef, Maria, het Kind.

De koningen kwamen hun geschenken brengen.

Op het moment dat ze de trap betraden en wilden knielen voor de grote heiligheid, raakte de man die rechts schuin voor mij stond, ontroerd.

Ik had al een tijdje zijn profiel van schuin achter staan bekijken.

Hij kwam me bekend voor.

Ten nu de ontroering insloeg, leek hij mijn blikken te voelen en keek om.

We keken elkaar aan.

Ja, het wás Alessandro!

Oude makker, lang niet gezien.

We hebben het toneelstuk afgekeken en zijn toen ergens op de markt in een kroeg een pint gaan pakken.

Caroline H. Oljans, januari 2007