Van jongs af aan heb ik gehouden van kleuren en muziek. En van bomen!

Bomen zijn als vrienden – soms zwaaien ze naar me. Soms troosten ze met hun schaduw, hun ritselen.

Als schilder ben ik autodidact. Sinds 1999 ben ik zelfstandig kunstenaar. Inspirerende voorgangers zijn voor mij Paul Klee en Wassily Kandinsky.

Door mijn werk als theoloog laat ik mij ook inspireren door de theoloog Bonhoeffer en de godsdienstfilosoof Emmanuel Levinas.

Ik word bewogen door mensen om mij heen in het dagelijks leven, dichtbij of veraf. Mijn uitgangspunt en doel is de kwetsbaarheid en kracht van mensen in hun wereld zichtbaar en voelbaar te maken. Soms is de geschilderde uitwerking ‘abstract’, soms figuratief.

De Bomen.

De bomen in de wereld hebben het moeilijk. Bomen hebben een taak: ze slaan met hun blad  kooldioxide op. Ze produceren, ook met dat blad, zuurstof.

Maar het gaat niet goed met de bomen – dat weet inmiddels iedereen. Bijna overal zijn ze ongezond. Bomen lijden – onder  zoutstrooisel, – onder vervuilde lucht, onder  verschralende grond, – onder aangedrukte grond, –  onder gebrek aan  gezond bodemleven, – onder te lage  grondwaterspiegel, – onder klimaatverandering.

Bomen en mensen ademen elkaars lucht. Maar bomen hebben mensen nodig – voor  zorg en aandacht – wíj zijn verantwoordelijk: laten wij bomen massaal ten onder gaan of mogen ze  zuurstof  blijven geven, voor ons en de dierenwereld?

De bomenschilderijen zijn beelden van gemystificeerde bomen.

In grote expressieve gebaren druk ik de zorg en liefde voor de bomen uit. Maar die gebaren zijn ook alarmistisch! De verantwoordelijkheid die ook ik als mens heb voor wat ‘Schepping’ genoemd kan worden, vindt je in deze gebaren.

Caroline Oljans, juni 2016, herzien november 2023